Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
225 postów 8481 komentarzy

SZCZEPIONKI - MIT, W KTÓRY POWOLI PRZESTAJEMY WIERZYĆ

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Szczepionki to niewątpliwie znakomity interes dla firm farmaceutycznych, a zarazem równie znakomita metoda depopulacji - jakże zgodna z trendami NWO - ale nic dobrego dla naszych dzieci

W zachodniej Europie, podobnie jak w USA "obowiązkowe" szczepienia wywołują coraz większą wątpliwość. Jednak w Polsce takie stanowisko wciąż nalezy do rzadkości, a przekonanie o  zbawiennym działaniu szczepionek nalezy do kanonu wiary w medycynę.

 Ponieważ sama mimo zaszczepienia przeciw kokluszowi, przeszłam go w najostrzejszej możliwej postaci, więc myślę, że najwyższy czas pozbierać fakty i dojść do wniosku, że szczepionki to niewątpliwie znakomity interes dla firm farmaceutycznych, a zarazem równie znakomita metoda depopulacji, jakże zgodna z trendami NWO, ale nic dobrego dla nas.

 

SZCZEPIONKA PRZECIWKO KOKLUSZOWI łączona jest ze szczepionką przeciwko dyfterytowi i tężcowi i znana jest jako Di-Per-Te lub szczepionka o trzech antygenach.

 Wprowadzona w roku 1957 szczepionka ta podana została do roku 1960 70% dzieci poniżej 2 roku życia i ponad 70% wszystkich dzieci do roku 1969.W roku 1969 doniesiono, że te szczepionki „nie były zbyt skuteczne” i że zawiodły w kontroli epidemii choroby lub nie ochroniły w pełni szczepionych dzieci przed infekcją. W tym czasie ilość dzieci szczepionych wzrosła do 80%. Jednocześnie stwierdzono, że u w pełni zaszczepionych dzieci występował nie tylko koklusz, ale również poważne skutki uboczne szczepionki. Analiza przypadków zachorowań w czasie wcześniejszych prób stosowania szczepionki przeciwko kokluszowi podawanej pojedynczo (to znaczy nie jako część potrójnej szczepionki) w USA i w Wielkiej Brytanii wykazała, że połączenie jej z dwiema innymi sprawia, że potrójna szczepionka wywołuje więcej skutków ubocznych, włącznie z dotyczącymi serca i układu nerwowego. Te reakcje uboczne to między innymi szok, zapaść, konwulsje i napady spazmatycznego płaczu. Wszystkie te objawy obserwowano we wcześniejszych próbach u części dzieci, które otrzymały jedynie szczepionkę przeciwko kokluszowi. Objawy takie były nadzwyczaj rzadkie lub całkowicie nieobecne przy wcześniejszym stosowaniu pozostałych dwóch komponentów potrójnej szczepionki.

 Mniej więcej w tym samym czasie ukazało się w prasie wiele doniesień z różnych części Wielkiej Brytanii dotyczących zdrowych dzieci, u których po otrzymaniu potrójnej szczepionki wystąpiło opóźnienie umysłowe lub paraliż. W roku 1974 poziom szczepień u dzieci wynosił 70 - 90%. Ostatnią epidemię kokluszu odnotowano w latach 1970-1971, a ponieważ epidemicznie stale występował on co 3-4 lata, następnej epidemii spodziewano się w latach 1974-1975, co też rzeczywiście nastąpiło. We wszystkich raportach opublikowanych w tym czasie odsetek zachorowań u dzieci w pełni zaszczepionych wynosił 30-40 %.

W roku 1978 wprowadzono system odszkodowań dla rodziców dzieci poszkodowanych w wyniku szczepień.

 Władze odpowiedzialne za zdrowie zaczęty oferować podwójną szczepionkę (dyfteryt-tężec) i to okazało się, razem ze szczepionką przeciwko poliomyelitis (paraliż dziecięcy), do zaakceptowania i bez wątpienia bezpieczniejsze.

W  USA i Kanadzie  szczepionka przeciwko kokluszowi była stosowana intensywnie i twierdzono, że koklusz jest chorobą zanikającą. Mimo to w obu tych krajach od roku 1974 zarejestrowano epidemie tej choroby, które (podobnie jak w Wielkiej Brytanii) w 30-50% dotyczyły dzieci w pełni zaszczepionych.

W Republice Federalnej Niemiec, głównie dzięki badaniom prof. Ehrenguta dotyczącym toksyczności tej szczepionki, w Hamburgu zaniechano jej stosowania, nie notując przy tym żadnego wzrostu liczby zachorowań lub śmiertelności spowodowanej przez koklusz.

Podobny spadek bez szerokiego stosowania tej szczepionki wystąpił w Egipcie i Włoszech.

 Nie ulega wątpliwości, że w samej tylko Wielkiej Brytanii zupełnie niepotrzebnie kilkaset, jeśli nie kilka tysięcy dzieci cierpiało z powodu nieodwracalnych uszkodzeń mózgu. Poza tym wyjaśnienia wymaga pewna liczba przypadków śmiertelnych.

W USA rocznie umiera około 1000 dzieci w wyniku szczepień Di-Per-Te, lecz przypadki te są klasyfikowane jako SIDS (Sudden Infant Death Syndrome - Syndrom Nagłej Śmierci Noworodka). Dr William Torch, znany neurolog dziecięcy z Uniwersytetu Stanu Nevada w Reno, USA, który podjął badania nad przypadkami SIDS odkrył, że 2/3 ze 103 dzieci, które zmarło na SIDS otrzymało szczepionkę Di-Per-Te w okresie 3 tygodni przed śmiercią. Część z nich zmarła w ciągu jednego dnia po szczepieniu. W roku 1982 dr Torch stwierdził, że szczepionka Di-Per-Te „może być ogólnie nie rozpoznaną przyczyną SIDS”.Joyce Lubke w swojej książce „I Had No Say” podaje:

 Kiedy szczepień dokonywano w wieku 3 miesięcy, szczyt śmierci w kołysce przypadał między 3 i 4 miesiącem. Teraz mówi się nam, że szczyt wypada między 2 i 3 miesiącem. Dzieje się tak, odkąd szczepienia wykonywane są w 2 miesiącu życia. Wydaje mi się, że jest pewien związek między śmiercią w kołysce i szczepieniami.

 W Australii wiele zdrowych dzieci aborygeńskich doznało po szczepieniach Di-Per-Te szoku i zmarło.

 U dzieci wrażliwych, uszkadza ona ich system immunologiczny, prowadząc do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu lub poważnych ataków, a nawet śmierci w wyniku takich chorób jak: zapalenie płuc lub zapalenie żołądka i jelit oraz innych.

 W swojej dobrze udokumentowanej książce „A Shot in The Dark” („Strzał w mrok”) jej autorzy H. Coulter i B. Fisher wyliczają potencjalne reakcje i efekty uboczne wywoływane przez szczepionkę Di-Per-Te. Obejmują one reakcje skórne, gorączkę, wymioty, biegunkę, spazmatyczny płacz, zapalenie mózgu, cukrzycę, hipoglikemię i SIDS. Co roku szczepionce Di-Per-Te towarzyszy:

 · 150 przypadków zapalenia mózgu lub jego uszkodzeń;

 · 50 uszkodzeń trwałych;

 · 9000 przypadków konwulsji;

 · 9000 przypadków zapaści – stan podobny do szoku, w którym dziecko staje się bezwładne, blade i na nic nie reaguje;

 · 17 000 przypadków nienormalnych wysokotonowych krzyków;

 · 25 000 przypadków gorączki dochodzącej do co najmniej 40,5 C;

 · 450000 przypadków nieukojonego płaczu trwającego od 1 do 20 godzin.

 Wiele z tych informacji było ukrywanych przez firmy produkujące leki i znaczna ich część była znana zarówno rządowi, jak i władzom medycznym, które nie podjęły w tej sprawie żadnych działań.

 W USA koszt pojedynczej szczepionki wzrósł o 1000% z 11 centów w roku 1982 roku do $11,40 w roku 1987. Producenci tej szczepionki przeznaczali $8 z każdego szczepienia na pokrycie kosztów prawnych i szkód, które byli zobowiązani wypłacać rodzicom dzieci, które doznały uszkodzenia mózgu lub zmarły po jej podaniu.

 SZCZEPIONKA PRZECIWKO POLIO

Pierwszą próbę szczepionki Salka (polio) na dużą skalę przeprowadzono w Stanach Zjednoczonych w 1954 roku. Zaszczepiono wówczas około 440 000 dzieci. Po prawie roku badań w 1955 roku przedstawiono pierwsze wyniki. Fundacja ds. Paraliżu Dziecięcego (Foundation for Infantile Paralysis) ogłosiła światu, że szczepionka stworzona przez dra Jonasa Salka jest „bezpieczna, silna i skuteczna”. To oświadczenie wywołało euforię, zaś dra Salka okrzyknięto bohaterem narodowym.  W ciągu dwóch tygodni po tym oświadczeniu u ostatnio zaszczepionego dziecka doszło do zachorowania na paraliż dziecięcy. Dwa dni później u sześciorga dzieci rozwinęło się polio. W wyniku badań stwierdzono jeszcze około 250 przypadków zachorowań związanych z tą szczepionką, z których 150 zakończyło się częściowym lub całkowitym paraliżem, a jedenaście zgonem. 

 W dodatku dzieci zaszczepione tą szczepionką stały się nosicielami wirusa. Niektóre z osób, które kontaktowały się z nosicielami zapadły na tę chorobę w jej najbardziej śmiertelnej formie. Przerwa między szczepieniem i pierwszymi oznakami paraliżu wahała się od 5 - 20 dni i w dużej liczbie przypadków zaczynał się on od ramienia, w które podano szczepionkę. Liczba rozwijających się przypadków polio była znacznie wyższa, niż moznaby się spodziewać przy braku szczepień. W dodatku wirus uderzał tylko w szczepione dzieci, nawet w miejscach, w których od jakiegoś czasu nie notowano zachorowań. W 9 na 10 przypadków paraliż występował w ramionach, w które wstrzyknięto szczepionkę To było pierwsze ogniwo w łańcuchu zdarzeń, które usunęły w końcu szczepionkę Salka z USA.

 Najgorsza w historii stanu Massachusetts epidemia polio wystąpiła po podaniu szczepionki Salka. Zachorowało 130 000 dzieci. W porównaniu z 273 przypadkami polio, które wystąpiły w roku 1954, w roku 1955 było ich już 2027 i władze natychmiast zakazały stosowania tej szczepionki. Podobny wzrost zachorowań wystąpił w innych stanach: w Connecticut liczba zanotowanych przypadków wzrosła ze 144 w roku 1954 do 275 w roku 1955, w New Hampshire z 38 do 129, w Rhode Island z 22 do 122, w stanie Nowy Jork z 469 do 764, w Wisconsin z 326 do 1655. Specjaliści ds. zdrowia publicznego stanu Idaho odkryli, że: (a) choroba zaatakowała miejsca, w których wcześniej nie występowała; (b) zachorowały tylko dzieci zaszczepione i (c) pierwsze objawy paraliżu pojawiały się w ramieniu, w które wstrzykiwano szczepionkę.

 W roku 1958 masowe szczepienia spowodowały dramatyczny wzrost występowania przypadków polio w USA i Kanadzie. Największy, bo wynoszący 700%, wzrost wystąpił w Ottawie w Kanadzie. Do największej liczby zachorowań doszło w tych stanach USA, w których wprowadzono obowiązkowe szczepienia przeciwko polio. Na 6029 zgłoszonych zachorowań wystąpiło 3 122 przypadków paraliżu, a w roku 1959 roku na 8 577 zachorowań – 5 694 przypadków paraliżu, z których 1000 wystąpiło u osób szczepionych trzy lub więcej razy.

 Nowa szczepionka przeciwko polio, znana pod nazwą Sabin, została zatwierdzona do produkcji w USA w roku 1960 i szybko wyparła szczepionkę Salka. W tym samym roku odkryto niepokojący defekt ich obu. Dwóch wirusologów, dr B.H. Sweet i dr M.R. Hilleman, odkryło, że szczepionki przeciwko polio były zakażone wirusem (znanym jako SV40) powodującym nowotwory złośliwe u osesków chomików. Do czasu tego odkrycia tę zarażoną wirusem SV40 szczepionkę podano milionom dzieci. „Medical Journal of Australia” (17 marca 1973, str. 555) podaje następującą informację dotyczącą tego zakażenia:

 Ten sposób myślenia doznał gwałtownego wstrząsu, gdy przyszło pierwsze ostrzeżenie, że coś było nie w porządku z komórkami nerkowymi małp szeroko stosowanymi jako tkanka pierwotna, zwłaszcza w produkcji szczepionki przeciwko poliomyelitis. Do dzież tej tkanki wyizolowano ponad 40 małpich wirusów. Obejmują one wirusa B, o którym wiadomo, że powoduje zapalenie mózgu u ludzi, i SV40, który może wywoływać nowotwory u chomików, jak również zmiany w kulturach ludzkich komórek. Do dziś nie było oznak, że kultury wyhodowane na pierwotnych tkankach nerkowych małp wywołują alarmujące symptomy. Symptomy te mogą się jednak pojawić w ciągu 20 lub nawet więcej lat.

 Dr Eva Snead w swoim artykule „Immunisation Related Syndrom’” („Syndrom związany z immunizacją”) opublikowanym w „Health Freedom News” (lipiec 1987) zastanawia się, czy zakażone szczepionki przeciwko polio nie są odpowiedzialne za aktualnie występujące epidemie białaczki, nowotworów dziecięcych, uszkodzeń przy porodzie i chorób powodujących obniżenie odporności. Podobny pogląd głosi dr Frederick Klenner ze Stanów Zjednoczonych, który potępił obie szczepionki nie tylko jako nic nie warte, ale również jako niebezpieczne. Stwierdził między innymi: „Wiele osób wyraża ciche przekonanie, że szczepionka Salka oraz Sabina wykonane na tkance nerkowej małp są bezpośrednio odpowiedzialne za znaczny wzrost liczby przypadków białaczki w tym kraju”.

 W roku 1964 po licznych przypadkach paraliżu spowodowanego przez szczepionkę przeciwko polio Publiczna Służba Zdrowia zaleciła zaprzestanie podawania jej dorosłym. Dr Salk stwierdził na łamach „Science” (4.04.1977):

 Szczepionki przeciwko grypie i polio zawierające żywe wirusy mogą w każdym przypadku wywoływać chorobę, której mają zapobiegać; szczepionki z żywymi wirusami przeciwko odrze i śwince mogą powodować takie efekty uboczne, jak na przykład zapalenie mózgu… Szczepionki z żywym wirusem polio są główną przyczyną zachorowań na polio występujących w USA i innych krajach. Wbrew oczekiwaniom dotyczącym szczepionek z wirusem polio, zgromadzone dowody świadczą, że szczepionki z żywym wirusem nie mogą być podawane bez ryzyka spowodowania paraliżu… Szczepionki z żywym wirusem polio niosą ze sobą nieodłączne ryzyko spowodowania paraliżu dziecięcego zarówno u osób szczepionych, jak i kontaktujących się z nimi.

 US Center for Disease Control podało, że w roku 1982 i 1983 po raz pierwszy wszystkie zanotowane przypadki paraliżu wywołanego przez polio miały związek ze szczepieniami. W latach 1980-1985 w USA wystąpiło 55 przypadków poliomyelitis z porażeniami, z których 51 miało „związek ze szczepionką”.

 Odpowiadając na debatę tocząca się między immunologami odnośnie względnego ryzyka powodowanego przez zabite wirusy (szczepionka Salka) w stosunku do ryzyka powodowanego przez żywe wirusy (szczepionka Sabina) dr Mendelsohn („East-West Journal”, listopad 1984) stwierdził:

 …Wierzę, że obie frakcje mają rację i że stosowanie każdej ze szczepionek zwiększy a nie obniży możliwość, że wasze dziecko zapadnie na tę chorobę. Krótko mówiąc, wydaje się, że najbardziej skuteczną metodą ochrony dziecka przed polio jest upewnienie się, że nie zostanie ono zaszczepione.

 SZCZEPIONKA PRZECIWKO ODRZE

Historia kampanii szczepień przeciwko odrze w USA jest pasmem niepowodzeń.Przeprowadzone w 30 stanach USA w roku 1978 badania wykazały, że ponad połowa dzieci, które zaraziły się odrą, była odpowiednio zaszczepiona.

Mimo iż, w Stanach Zjednoczonych ponad 95% dzieci w wieku szkolnym było szczepionych przeciwko odrze, w szkołach nadal występują wielkie epidemie zachorowań na tę chorobę i w większości przypadków obejmują one wcześniej szczepione dzieci.

 Na Węgrzech miedzy grudniem 1988 roku i majem 1989 wystąpiło 19 000 przypadków zachorowań na odrę, z których 77% dotyczyło osób w wieku od 17 - 21 roku życia, które miały wcześniej podaną żywą szczepionkę przeciwko odrze. Wysoki współczynnik zaatakowania przez tę chorobę tej grupy wiekowej, w której pokrycie szczepionką wynosiło aż 93 %, sugeruje, że główną rolę w tej epidemii odegrał błąd szczepionki.

 Mimo wysokiego poziomu szczepień wśród dzieci australijskich (około 80%) w roku 1990 w wielu stanach nadal występowały epidemie zachorowań na odrę.

W roku 1963 zarówno w USA, jak i Kanadzie zaczęto stosować szczepionkę z zabitych bakterii odry. Z ponad 600000 dzieci, które ją otrzymały, znaczna ich cześć zachorowała będąc w wieku starszych nastolatków przechodząc tę chorobę pod postacią „atypowej formy odry” charakteryzującej się ostrym zapaleniem płuc i Niepokojące jest to, że takie objawy mogą ujawnić się wiele lat później. 

 Stosowanie szczepionki z zabitych bakterii odry zostało ostatecznie zaniechane i zamienione na szczepionkę zawierającą żywe bakterie. „Australian Medical Journal” w numerze z 17 marca 1973 podał: „… U 46 % osób, którym podano szczepionką zawierającą żywe bakterie, po przejściu cyklu szczepień przy użyciu szczepionki z zabitymi bakteriami rozwinął się rumień i stwardnienie wokół miejsca wstrzyknięcia. Donoszono także o reakcjach u dzieci narażonych na naturalną odrę, które wcześniej były immunizowane przy pomocy szczepionki z zabitymi bakteriami. Przyjęła ona formę nietypowej odry z pokrzywka, plamistymi wybroczynowymi zmianami chorobowymi, ostrym zapaleniem płuc i gorączką”.

 Dr Mendelsohn twierdzi, że szczepionki z żywymi bakteriami są związane z encefalopatią i podostrym twardniejącym zapaleniem mózgu, które powoduje śmiertelne stwardnienie mózgu. Wtórne powikłania obejmują między innymi stwardnienie rozsiane, syndrom Reya, zaburzenia krzepliwości krwi i wystąpienie młodzieńczej postaci cukrzycy.

Podobnie było ze szczepieniami przeciwko odrze w Afryce, czy Południowej Ameryce. Szczepiono tam chore i głodujące dzieci. Wiele z podatnych na odrę dzieci umierało z powodu innej choroby lub choroby, na którą zapadły w wyniku szczepienia przeciwko odrze. Szczepionka obniżayła bowiem poziom ich odporności i działała jak infekcja zabijając je. Dzieci chorujowały na posocznicę, czy zapalenie żołądka i jelit.

 Jest to jednak bez wątpienia skuteczna  metoda uzyskiwania korzystnych danych statystycznych, jeżeli zabije się najpierw tych, którzy są podatni na tę chorobę.

 SZCZEPIONKA PRZECIWKO RÓŻYCZCE

 Po trwającej dekadę akcji szczepień przeciw różyczce w Wielkiej Brytanii program ten zakończył się fiaskiem. Uszkodzenia płodu nadal były problemem, tak jak to było dziesięć lat wcześniej, gdy go wprowadzano, nie mówiąc już o efektach ubocznych spowodowanych „wspomaganiem życiowej odporności” obiecywanej przez środowisko lekarskie”.

 Niepowodzenie kampanii szczepień przeciwko różyczce w Wielkiej Brytanii zostało potwierdzone zarówno przez „British Medical Journal”, jak i „The Lancet”. Według „British Medical Journal” (2 kwietnia 1983, str. 1083):

Nie jest możliwa z punktu widzenia nauki obrona aktualnego brytyjskiego podejścia do szczepienia przeciwko różyczce. Zawiodła ona jako ochrona kobiet w wieku rozrodczym…

 Z kolei „The Lancet” (1 stycznia 1983, str. 39) podał:

 Obecne programy szczepień przeciwko różyczce opracowane, gdy wiedza na temat charakterystyki tej szczepionki nadal była niepełna, okazały się nieskuteczne jako ochrona tych, którzy są maksymalnie narażeni na następstwa szczepionki przeciwko różyczce. Jak przewidywano, w Wielkiej Brytanii wystąpiła nieznaczna zmiana w tendencji powracającego występowania różyczki. Dwie znaczne, co do wielkości epidemie wystąpiły w latach 1969-1981 ze znacząco wyższym wskaźnikiem liczby urodzeń dzieci z wrodzonym syndromem różyczki i liczby terapeutycznych przerwań ciąży ze względu na zakażenie różyczką. Przypadki te sugerują pewną zbieżność z serią szczepień przeciwko różyczce.

Epidemia różyczki z roku 1971 w Casper w stanie Wyoming w USA wystąpiła w rok po zaszczepieniu ponad 83% dzieci w wieku szkolnym, które były szczepione przeciwko tej chorobie.

 W kwietniu 1971 roku w raporcie napisanym przez Merch, Sharp i Dohme z USA podano, że 5-10% nastolatek i ponad 30% kobiet wykazywało reakcje uboczne na szczepienie na różyczkę. Należą do nich zapalenie stawów, ból stawów, zapalenie nerwu, zapalenie wielonerwowe. Symptomy te mogą trwać przez wiele miesięcy i wystąpić nawet po dwóch miesiącach od momentu szczepienia. Jak doniósł „Maclean’s Magazine” (8 lutego 1982), dr Tingle odkryła razem ze współpracownikami żywe wirusy różyczki u jednej trzeciej pacjentów zarówno dzieci, jak i dorosłych cierpiących na zapalenie stawów. Co więcej, dr Tingle stwierdziła, że u niektórych pacjentów występują nawroty zapalenia stawów jeszcze w 10 lat po szczepieniu.

 Szczepienia przeciwko różyczce dziewczynek przyczyniają się do bardziej prawdopodobnego zakażenia ich różyczką, gdy dorosną, ponieważ szczepienia dają jedynie częściową ochronę, w przeciwieństwie do pełnej ochrony, jaką uzyskuje się w wyniku zachorowania na nią.

 Dalej twierdzi, że „na domiar wszystkiego, jeśli występuje nieadekwatna reakcja immunologiczna po szczepieniu (co wydaje się być powszechne), istnieje wielkie niebezpieczeństwo, że taka osoba może stać się nosicielem różyczki łącznie z rozwinięciem zapalenia stawów i powiększeniem tarczycy.

 

SZCZEPIENIA PRZECIWKO GRYPIE

Grypa jest chorobą szeroko rozpowszechnioną wśród ptaków i innych zwierząt na całym świecie. Pomysł stworzenia skutecznej szczepionki jest pobożnym życzeniem.Szczepionka przeciwko grypie jest nie tylko bezużyteczna, ale powoduje nawet zachorowanie na nią.

 „Morbidity and Mortality Weekly Report” 1985) analizując nieskuteczność szczepionki wśród pacjentów domów opieki, stwierdził: „W lutym i marcu 1985 roku Departament Służby Zdrowia Stanu Connecticut oraz Wydział Epidemiologii i Zdrowia Publicznego przy Szkole Medycznej Uniwersytetu Yale przebadały trzy niezależne epidemie chorób grypopodobnych wśród mieszkańców domu opieki. Przyczyną wszystkich trzech epidemii wydaje się być grypa typu A (H3N2). Badacze stwierdzili, że podczas każdej epidemii grypy, mieszkańcy, którzy otrzymali ostatnio zalecaną szczepionkę przeciwko tej chorobie, chorowali tak samo, jak inni”.

 Po niepowodzeniu kampanii masowych szczepień przeciwko epidemii świńskiej grypy w roku 1976 nazwanym Great Swine Flu Fiasco w USA stwierdzono 56 przypadków paraliżu Guillaina-Barre’a i ponad 40 przypadków zgonów. Dr J. Anthony Morris, którego zwolniono ze stanowiska za nazwanie tej kampanii „bezsensownym fiaskiem”, wyznał, że od 10 lat było wiadomo, iż szczepionka przeciwko grypie ma związek z paraliżem Guillaina-Barre’a.Dowody wskazują, że szczepione osoby są około 10 razy bardziej narażone na zachorowanie na paraliż Guillaina-Barre’a od osób nie szczepionych.

 W roku 1976 w Australii, w hrabstwie Gulf w okolicy Przylądka York w społeczności aborygenów liczącej około 300 osób Wydział Zdrowia (Health Department) wysłał zespół, który zaszczepił przeciwko grypie około 100 osób. Sześć z nich zmarło wciągu około 24 godzin po podaniu.

Ryzyko związane z poważnymi komplikacjami powstałymi w wyniku szczepień przeciwko grypie jest znacznie większe od tego, jakie stwarza sama grypa.

 

SZCZEPIONKA PRZECIWKO GRUŹLICY (BCG)

 Istnieje duża wątpliwość co do wartości i bezpieczeństwa szczepionki BCG. Kontrolowane badania wykazały krańcowo zmienną odporność u osób szczepionych. Duża próba szczepień wykonana w południowych Indiach obejmująca 260 000 ludzi wykazała, że szczepionka ta była całkowicie nieefektywna i że gruźlica wystąpiła w większej liczbie przypadków w grupie osób szczepionych niż w grupie placebo.

 Około 5 % osób, którym podano szczepionkę BCG, ma objawy przewlekłego lub rozszerzającego się raka skóry, zapalenia miejscowego, miejscowego guza limfatycznego lub formacji bliznowca.

 Co ciekawe, spośród wszystkich krajów europejskich w latach 1957-1959 i 1967-69 w Holandii był najniższy wskaźnik śmiertelności w wyniku gruźlicy płuc, mimo iż nie istnieje tam program szczepień BCG.

 

SZCZEPIONKA PRZECIWKO TĘŻCOWI

Przypadki wystąpienia tężca są teraz nadzwyczaj rzadkie. W Wielkiej Brytanii notuje się zaledwie od 20 do 30 przypadków rocznie, w USA mniej więcej dwa razy tyle. Według „Medical Journal of Australia” (23.09.1978): „Spadek zachorowań na tężec rozpoczął się, zanim anatoksyna tężca została wprowadzona do całej populacji”. Powody spadku zachorowań są takie same, jak w przypadku innych chorób: poprawa higieny i stanu sanitarnego, lepsze odżywianie, zdrowsze warunki życia itp.

Komplikacje po zastrzykach z końskiej surowicy wahają się od małych lokalnych reakcji przez bardziej groźne, takie jak ogólna pokrzywka, bóle stawów, oznaki i symptomy nieprawidłowej pracy serca, zajęcie nerek i płuc aż po komplikacje neurologiczne, spośród których część może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta, jak na przykład zapalenie korzonków nerwowych, zapalenie ramiennego splotu nerwowego, zapalenie wielonerwowe, syndrom Guillaina-Barre’a, zapalenie rdzenia oraz reakcje mózgowe i oponowe. (Miller i Stanton, 1954; Woolling i Rushton, 1950).

 Nie ma żadnych dowodów, które by wskazywały, że surowica przeciwtężcowa ma jakakolwiek wartość jako czynnik profilaktyki przeciwko zachorowaniu ludzi na tężec w wyniku przypadkowego urazu.Surowica przeciwtężcowa powinna zostać uznana za niebezpieczną i nieskuteczną. Dalsza jej produkcja i przepisywanie jako środka zapobiegającego zachorowaniu na tężec przez ludzi, jest marnotrawieniem publicznych pieniędzy”.

 W przypadku rzeczywistego zakażenia tężcem istnieje od 40 - 60 % szans na wyzdrowienie. Jeśli zostanie podana surowica przeciwtężcowa, szansa, że pacjent umrze w wyniku szoku anafilaktycznego wynosi 1 : 50 000-200 000. Poza tym w 3 na 100 przypadków grozi mu rozwój dość poważnej pokrzywki.

 

SZCZEPIONKA PRZECIWKO WIRUSOWEMU ZAPALENIU WĄTROBY TYPU B

 W USA po raz pierwszy wprowadzono tę szczepionkę do sprzedaży w roku 1982. Mimo to występowanie ostrego wirusowego zapalenia wątroby w USA wzrosło z 55 przypadków na 100 000 ludzi w roku 1981 do 63 na 100 000 w roku 1987 dając mało przekonywające świadectwo jej skuteczności.

 Doniesiono o występowaniu pewnych skutków ubocznych po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Istnieje raport dotyczący pacjenta z świądem, dusznością, pokrzywką i podoczodołowym obrzękiem. Doniesiono również o sześciu poważnych chorobach w serii 200 000 szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, łącznie z rumieniem wielopostaciowym, jałowym zapaleniem opon, dużymi napadami padaczkowymi, możliwością poprzecznego zapalenia rdzenia i dwoma przypadkami syndromu Guillaina-Barre’a, jak również o 56 mniej groźnych chorobach, których wystąpienie traktowano jako wynik szczepienia. Te mniej groźne choroby obejmowały objawy neurologiczne (drżenia, nawracające samoistne porażenie nerwu twarzowego), skórne (pokrzywka, półpasiec, łuszczyca), bóle mięśni szkieletowych (uogólnione bóle mięśni, bóle stawów i zapalenie stawów), choroby podobne do zapalenia wątroby, objawy zbliżone do grypowych, odczyn w miejscu szczepienia, biegunkę, wymioty i bóle głowy. Do czasu zebrania dalszych dowodów odnośnie możliwych skutków ubocznych lub komplikacji występujących po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, warto zastanowić się nad ograniczeniem podawania tej szczepionki jedynie osobom wysokiego ryzyka a nie całej populacji.


 

 SZCZEPIONKA PRZECIWKO BŁONICY (DYFTERYTOWI)

 W ciągu 15 lat od wprowadzenia antytoksyny przeciwko błonicy (1894) w Anglii i Walii liczba przypadków śmiertelnych była o 20 %wyższa niż przed jej wprowadzeniem. Co więcej, w latach 1895-1907 wystąpiło 63 249 przypadków błonicy leczonych antytoksyną, z których 8917 zakończyło się śmiercią, co dało śmiertelność wynoszącą 14,09 % Tymczasem w tych samych latach z 11 716 przypadków, w których nie podano antytoksyny, tylko 703 były śmiertelne, dając śmiertelność wynoszącą 6 %.

Do roku 1930 w stanach, w których naciski na stosowanie antytoksyny były największe, wzrosła śmiertelność. Najwyższą zanotowano w Detroit położonym w stanie o największej ilości wykonanych szczepień.

We Francji liczba przypadków błonicy w latach 1924-1930 stale rosła, mimo iż był to kraj o największej liczbie szczepień w Europie.

 W roku 1935 wśród w pełni zaszczepionych dzieci w Anglii stwierdzono ponad 30 000 przypadków błonicy. Ministerstwo Zdrowia potwierdziło, że w Szkocji w latach 1941-1944 wystąpiły u szczepionych dzieci ponad 23 000 przypadki błonicy, z czego ponad 180 zakończyło się śmiercią.

W Niemczech przymusowe masowe szczepienia rozpoczęto w roku 1940 i do roku 1945 zanotowano wzrost zachorowań na błonicę z 40 000 przypadków do 250 000.

Na Węgrzech, gdzie szczepienia były obowiązkowe od 1938 roku, nastąpił 35% wzrost ilości przypadków błonicy.

 W Szwajcarii, gdzie przymusowe szczepienia obowiązywały od roku 1933 roku, liczba przypadków zachorowań na tę chorobę w latach 1941-1943 potroiła się.

 

SZCZEPIONKA PRZECIWKO OSPIE

 W Anglii obowiązkowe szczepienia przeciwko ospie wprowadzono po raz pierwszy w roku 1852. W latach 1857-1859 epidemia tej choroby zabiła 14 244 ludzi. W latach 1863-1865 w wyniku drugiej epidemii zmarło 20059 osób. W roku 1867 został wprowadzony bardziej surowy przymus odnośnie szczepień i ci, którzy ich unikali, trafiali do sądu. Po intensywnej czteroletniej akcji mającej na celu zaszczepienie całej populacji miedzy drugim i pięćdziesiątym rokiem życia naczelny lekarz Anglii ogłosił w 1871 roku, że 97,5% osób zostało zaszczepionych. W następnym, 1872, roku wybuchła w Anglii najgorsza ze wszystkich epidemii ospy, która pochłonęła 44 840 ludzkich istnień. W okresie obowiązkowych szczepień, w latach 1871-1880, odsetek śmiertelności w wyniku ospy wzrósł z 28 do 46 na 100 000 osób.

 W latach 1855-1875 w Szkocji w wyniku ospy zmarło ponad 9000 dzieci poniżej piątego roku życia, mimo iż Szkocja była w tym czasie jednym z najlepiej zaszczepionych krajów na świecie. W latach 1907-1919 przy tylko jednej trzeciej dzieci szczepionych w tym samym wieku zarejestrowano jedynie 7 przypadków śmiertelnych z powodu ospy. W latach 1870-1871 w Niemczech zachorowało na ospę ponad milion ludzi, z czego 120 000 zmarło. 96% spośród zmarłych było szczepionych.

 Na Filipinach, przed przejęciem ich przez USA w 1905 roku, przypadki śmiertelne w wyniku zachorowań na ospę wynosiły około 10 %. W roku 1905 po rozpoczęciu obowiązkowych, systematycznych szczepień wprowadzonych przez USA wybuchła epidemia, która w różnych częściach wyspy charakteryzowała się wskaźnikiem śmiertelności wynoszącym od 25 do 50%. W latach 1918-1919 przy 90% zaszczepieniu całej populacji wystąpiła najgorsza w historii Filipin epidemia, która charakteryzowała się 60-procentowym wskaźnikiem śmiertelności. Najwyższa śmiertelność była w stolicy Manilii, gdzie było najwięcej zaszczepionych. Najniższy procent wystąpił w Mindanao, gdzie ze względu na przesądy religijne było najmniej zaszczepionych. W latach 1918-1919 w wyniku epidemii ospy zmarło 60 855 osób.

 W Japonii w roku 1885, 13 lat po wprowadzeniu obowiązkowych szczepień, ustanowiono prawo wymagające ponownego szczepienia co 7 lat. W latach 1886-1892 przeprowadzono tam 25 474 370 powtórnych szczepień. Mimo to w tym samym czasie wystąpiło tam 156 175 przypadków ospy z 38 979 przypadkami śmiertelnymi, co dało wskaźnik śmiertelności wynoszący około 25%. W roku 1896 parlament japoński przyjął nowe prawo, które wymagało, aby każdy mieszkaniec Japonii był zaszczepiony, a następnie co 5 lat szczepiony ponownie. W latach 1889-1908 doszło do 171 611 przypadków zachorowań na ospę, z czego 47 919 zakończyło się śmiercią, co daje śmiertelność wynoszącą blisko 30%. W tym przypadku śmiertelność przekroczyła poziom z okresu przed wprowadzeniem szczepień, gdy nikt nie był szczepiony.

Warto zauważyć, że Australia, jeden z najpóźniej zaszczepionych na ospę krajów na świecie, odnotowała tylko 3 przypadki zachorowań na tę chorobę w ciągu 15 lat w porównaniu z 165 775 przypadkami, w tym 28 979 śmiertelnymi, do których doszło w Japonii w ciągu zaledwie 6 lat prowadzenia obowiązkowych szczepień oraz szczepień ponownych.

 Włochy były jednym z najlepiej zaszczepionych krajów na świecie, jeśli nie najlepiej ze wszystkich. W ciągu 20 lat przed rokiem 1885 był już zaszczepiony w 98,5%. Jednak nastąpiły potem epidemie ospy. W roku 1887 odnotowano 16 249 przypadków śmiertelnych w wyniku zachorowań na ospę; w roku 1888 – 18 110, a w 1889 – 13 413.

Nonsensem jest myślenie, że można wszczepić ropę – materiał do szczepień jest normalnie pobierany z krost i to przeważnie martwej ofiary ospy – małemu dziecku i w ten sposób poprawić jego zdrowie. Dotyczy to wszystkich form tak zwanej immunizacji surowicą. 

 Ciało ma swoje własne metody obrony. Jeżeli jest ono wystarczająco zdrowe, będzie odporne na wszystkie infekcje, jeżeli nie jest wystarczająco zdrowe, nie da się poprawić jego żywotności poprzez wprowadzanie do jego wnętrza jakiejkolwiek trucizny…

W ciągu 23 lat do grudnia 1993 roku w Anglii i Walii w wyniku ospy zmarło tylko 109 dzieci (poniżej piątego roku życia), za to aż 270 innych zmarło w tym samym czasie w tych dwóch krajach w wyniku szczepień. W latach 1934-1961 nie odnotowano ani jednego przypadku śmierci w wyniku ospy, a mimo to w rym samym czasie 115 dzieci poniżej piątego roku życia zmarło w wyniku szczepień przeciwko tej chorobie. To zmusiło ostatecznie rząd do uchylenia prawa dotyczącego szczepień przeciwko ospie.

Równie zła była sytuacja w USA. Władze ostatecznie uchyliły stosowanie tej szczepionki: Szczepienia przeciwko ospie zostały wstrzymane nie dlatego, że ospa została zwalczona, ale dlatego, że były problemy ze szczepionką. Immunizacja przeciwko ospie jest bardziej ryzykowna niż sama choroba

 Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) walcząc z ospą w Trzecim Świecie spowodowała wystąpienie milionów przypadków AIDS w Afryce, Brazylii i na Haiti. Doradca WHO stwierdził: „Myślałem, że był to przypadek, dopóki nie przebadaliśmy ostatnich wyników dotyczących reakcji, jakie mogą powodować szczepionki. Teraz wierzę, że teoria mówiąca, iż szczepienia przeciwko ospie doprowadziły do eksplozji AIDS, jest prawdziwa”.

 Statystyki WHO ujawniają, że największe obszary występowania wirusa HIV (przyczyna AIDS) pokrywają się z obszarami, na których prowadzono najbardziej intensywne programy szczepień. Uważa się, że szczepionka przeciwko ospie podana milionom osób w Afryce, Brazylii i na Haiti mogła osłabić system immunologiczny wrażliwych osób. To z kolei sprawiło, że obecne w organizmach tych osób nieaktywne wirusy AIDS uaktywniły się i wywołały chorobę. Dr Robert Gallo, amerykański badacz AIDS, stwierdził: „Od lat mówiłem, że stosowanie żywych szczepionek, jakich używano przeciwko ospie, może wywołać infekcję taką jak HIV”.

 

FIASKO SZCZEPIEŃ W KRAJACH TRZECIEGO ŚWIATA

 Kampanie szczepień w Trzecim Świecie zawiodły, jeśli chodzi o ochronę przed chorobami. W grudniowym numerze „Journal for the Doctors’ Reform Society” z 1982 roku dr Julie Clift pisząc na temat odry w Mozambiku stwierdziła: „Wyniszczające epidemie odry z dużym procentem zejść śmiertelnych nadal występują tu często, mimo prowadzenia rozszerzonego programu immunizacji”.

 Według „The Lancet” (31.03.1990, str. 774): „Kampania przeciwko odrze w Afryce Zachodniej dowiodła, że mimo iż choroba w krótkim okresie może być kontrolowana za pomocą masowych szczepień, to jednak wyniki nie są długotrwałe i konieczne było kontynuowanie działań. Szczepionki przeciwko poliomyelitis (choroba Heinego-Medina) okazały się najbardziej niezadowalające ze wszystkich pierwotnie wprowadzonych. Szczepionki przeciwko polio w formie zastrzyków dają równie dobre wskaźniki serokonwersji w rozwijającym się świecie, niemniej zawiodły w zapewnieniu całkowitej ochrony podczas ostatniej epidemii w Senegalu”.

 W artykule dotyczącym polio zamieszczonym w „The Lancet” (8.12.1984) stwierdzono: „Szczepionka doustna przeciwko polio często daje niezadowalająco niską odporność i ochronę w krajach tropikalnych…”

 Wysoce wątpliwa wydaje się również wartość szczepionki BCG (przeciwko gruźlicy). Donosząc o niepowodzeniu szczepień „The Lancet” (12.01.1980) napisał: „Skuteczność szczepionki BCG przeciwko tuberkulozie (gruźlicy) pozostaje dla większości populacji oraz większości obszarów świata nieprzewidywalna… Mimo trzech głównych prób w Puerto Rico i Indiach, BCG nadal musi udowodnić swoją wartość w tych rejonach świata, gdzie kontrola gruźlicy jest najbardziej potrzebna, czyli krajach rozwijających się”.

 

SZCZEPIENIA I WYWOŁYWANIE CHORÓB

 Prawdopodobnie jednym z najbardziej ryzykownych i zdradzieckich skutków szczepień jest ich potencjalna możliwość prowokowania innych form chorób. Zjawisko to nosi nazwę „choroba prowokowana” i zostało opisane w wielu pismach i książkach przez lekarzy medycyny.

 Związek przyczynowy między przypadkami paraliżu w przebiegu polio ze szczepieniami przeciwko błonicy i kokluszowi, które wystąpiły pod koniec lat czterdziestych i na początku pięćdziesiątych został dobrze udokumentowany. W kwietniu 1950 roku zarówno „The. Lancet”, jak i „The Medical Officer” donosiły, że dziecięcy paraliż występował po szczepieniu antytoksyną błonicy, szczepionką kokluszu i kombinowaną szczepionką przeciwko błonicy i kokluszowi. Ich raport ujawnił, że istnieje wyraźny związek między szczepionką i paraliżem, który wystąpił w ciągu miesiąca po szczepieniu. W roku 1950 pracujący w Melbourne dr Bertram McCloskey zbadał historię szczepień 340 przypadków poliomyelitis, które wystąpiły w Wiktorii podczas epidemii w roku 1949. Dr McCloskey stwierdził, że z 340 przypadków 31 było szczepionych anatoksyną dyfterytową lub przeciwko kokluszowi pojedynczo lub w kombinacji w ciągu trzech miesięcy przed wystąpieniem symptomów choroby. Później odkrył jeszcze 23 podobne przypadki zachorowań, które wystąpiły w okresie 3-12 miesięcy po szczepieniu, i 121 zachorowań, do których doszło po ponad roku od szczepienia.

 W BMJ (1.07.1950, str. 4669) drzy Hill i Knowelden donieśli o statystycznych badaniach przypadków polio w roku 1949 w Zjednoczonym Królestwie i ich związku ze szczepieniami przeciwko kokluszowi i dyfterytowi: bez względu na sposób zestawiania statystyk zebranych w tym badaniu ujawniały one istnienie wyraźnego związku między niedawnym szczepieniem i paraliżem… To oznacza, że przypadki paraliżu, które wystąpiły w epidemii poliomyelitis w roku 1949 w tym kraju, miały związek ze szczepieniami dokonanymi w ciągu miesiąca przed wystąpieniem zachorowania.

 „The Lancet” (15.12.1956) zamieścił artykuł zatytułowany „Poliomyelitis and Prophylactic Inoculation Against Diphtheria, Whooping Cough and Smallpox” („Poliomyelitis a szczepienia zapobiegawcze przeciwko dyfterytowi, kokluszowi i ospie”). Jego autorzy stwierdzają w nim: „W latach 1951-1953 około 170 z 1308 przypadków paraliżu w Anglii i Walii u dzieci w wieku między 6 miesiącem 2 rokiem życia było związanych przyczynowo ze szczepieniami przeciwko dyfterytowi lub kokluszowi”.

 W artykule tym stwierdza się też, że z 355 przypadków paraliżu, w których historii stwierdza się uprzednie szczepienia przeciwko dyfterytowi, kokluszowi i ospie, w 132 paraliż nastąpił w ciągu 1 do 28 dni po szczepieniu. W raporcie przyznaje się, że te liczby mogą być zaniżone. W lipcu 1978 roku w Neapolu we Włoszech doszło do wielkiej tragedii związanej ze szczepieniami. Pewna liczba dzieci została zaszczepiona przeciwko dyfterytowi i tężcowi i w ciągli 24 godzin trafiły one do szpitala. Pięć z nich zmarło. 59 dalszych zgonów nastąpiło między październikiem 1978 roku i lutym 1979.

 Mechanizm wywoływania przez szczepionki innych chorób nie jest dokładnie wyjaśniony, niemniej wielu lekarzy sądzi, że jeśli w organizmie danej osoby istnieje utajony wirus lub choroba w okresie wylęgania, szczepienie może być wystarczającym czynnikiem do uaktywnienia choroby. Tak więc szczepienie nie zawsze jest jedyną przyczyną, ale niewątpliwie jest ono często końcowym bodźcem wywołującym chorobę.

Wiele chorób, co do których istnieją podejrzenia, że zostały spowodowane przez szczepienia, nie ujawniają się wcześniej niż co najmniej 10 lat po szczepieniu, po którym to czasie trudno udowodnić istnienie tego związku. „Modern Medicine of Australia” (1.07.1974, str. 60) opublikował artykuł „Severe Complications of Measles Vaccination” („Ciężkie komplikacje po szczepieniu odry”), w którym stwierdza się:

 Donoszono również o podostrym zapaleniu mózgu, rzadkim powikłaniu wywoływanym przez odrę, do którego dochodziło po miesiącach lub latach od szczepienia przeciwko odrze szczepionką zawierającą żywe wirusy. Jest to okaleczająca postępująca choroba centralnego układu nerwowego. U pewnego dziecka podostre zapalenie mózgu wystąpiło po dwóch latach od szczepienia żywymi wirusami odry, a u innego po 8,5 roku od ataku odry. Oba te przypadki wykazywały opóźnioną reakcję nadwrażliwości na martwego wirusa odry”.

 Stosując szczepienia sami stwarzamy choroby i zmierzamy do powszechnej epidemii raka oraz defektów umysłowych spowodowanych zapaleniem mózgu.

 Od chwili wprowadzenia masowych szczepień w latach trzydziestych i na początku czterdziestych zniknęło blisko 90 % tak zwanych „zabójczych chorób”. Od czasu wprowadzenia rutynowej immunizacji mamy za to teraz bardziej niż kiedykolwiek alarmujący wzrost chorób cywilizacyjnych i, co gorsze, nadal występują choroby, przed którymi powinniśmy być zabezpieczeni, przypuszczalnie w większej liczbie przypadków, niż się można było tego spodziewać, gdybyśmy pozwolili im po prostu na dalszą kontynuację ich trendu do wygasania.

 ZWIĄZEK SZCZEPIEŃ Z CHOROBAMI DZIECI

 Wielu lekarzy wiąże szczepienia ze wzrastającym występowaniem wśród dzieci chronicznych i ostrych chorób, takich jak zapalenia stawów, cukrzyca młodzieńcza, stwardnienie rozsiane, alergie, egzema, zespół Reya, rak i wiele innych. Na Fourth International Symposium on Pertussis, które odbyło się w roku 1979 w stanie Maryland w USA, przedstawiono dowody wskazujące, że szczepionka przeciwko kokluszowi może prowadzić do zaburzeń metabolizmu insuliny. To każe zastanowić się, czy mogło to mieć coś wspólnego ze wzrostem zapadalności na cukrzycę młodzieńczą i hipoglikemię, które związane są właśnie z zaburzeniami metabolizmu insuliny? Zarówno w Europie, jak i w USA, wielu lekarzy obserwuje gwałtowny wzrost zaburzeń alergicznych i immunologicznych u dzieci. „British Medical Journal” (wrzesień 1983) opisuje przegląd, który wykazał, że z 13500 dzieci urodzonych w jednym tygodniu 1970 roku ponad 12% zapadło przed ukończeniem 5 roku życia na skazę atopową. Była to dwukrotnie większa liczba od podanej w wyniku podobnego przeglądu przeprowadzonego 12 lat wcześniej. Pewien wybitny pediatra skomentował to następująco: „Może istnieć związek między immunizacją jako stresem i powstaniem niektórych z niszczycielskich objawów, które cały czas obserwuję u coraz młodszych dzieci”.

 Powodujący raka wpływ szczepień został dobrze przedstawiony w wielu badaniach na zwierzętach.Trwają dyskusje, czy takie samo ryzyko istnieje u ludzi.

 

 RYZYKO DLA UKŁADU IMMUNOLOGICZNEGO

 Jedną z najpoważniejszych konsekwencji rutynowych szczepień jest potencjalne ryzyko dla systemu immunologicznego dziecka. Częściowa lista chorób i/lub zaburzeń immunologicznych mających związek ze szczepieniami opisywanych w literaturze medycznej obejmuje uszkodzenia mózgu wskutek zapalenia spowodowanego szczepieniami, SIDS (zespół nagłej śmierci niemowląt), zespół Guillaina-Barre’a, toczeń rumieniowaty, stwardnienie rozsiane, zapalenie stawów (po szczepieniu różyczki) oraz zaburzenia alergiczne. Buttram i Hoffman stwierdzają: „Być może wiele z problemów nerwowych, mentalnych, zaburzeń zachowania i problemów społecznych występujących dziś wśród młodszej generacji w Ameryce stanowi odpowiednik zespołu współdziałania niedożywienia+szczepienia obserwowanego przez Dettmana i Kalokerinosa wśród australijskich Aborygenów”.

Dr Archie Kalokerinos, który pracował wśród Aborygenów w latach 1960 i 1970, przypisywał wzrost śmiertelności aborygeńskich niemowląt szerokiemu programowi immunizacji. Twierdził, że niedożywione niemowlęta mają osłabiony system immunologiczny i że zastrzyk szczepionki jedynie pogarsza sytuację, w wyniku czego dochodzi do wielu zgonów

.Pisał: „Po raz pierwszy z problemem szczepień zetknąłem się pracując wśród Aborygenów. W tym czasie mieliśmy jedną z najwyższych śmiertelności na świecie, wyższą niż w wiejskich okolicach Indii. W niektórych społecznościach aborygeńskich, co drugie dziecko było skazane na śmierć w dzieciństwie, ale wydawało się, że władze medyczne nie miały na to odpowiedzi. Na zaproszenie ówczesnego Ministra Spraw Wewnętrznych pojechałem do Północnego Terytorium, aby przeprowadzić badania. Wykryłem, że odsetek zgonów wśród niemowląt podwoił się w ciągu roku, i wyglądało na to, że podwoi się ponownie.

Nie mogłem tego wytłumaczyć. Warunki nie uległy zmianie, pory roku się nie zmieniły, wszystko wydawało się w zasadzie takie same. Pojechałem, więc do USA, aby przedyskutować tę sprawę z kolegami, ale nikt nie mógł znaleźć wytłumaczenia. Wróciwszy do Australii, wziąłem pod uwagę wiele różnych czynników, o których wiedziałem, że mogą wywołać chorobę u dziecka. Jednym z nich był fakt, że w pewnych okolicznościach rutynowe szczepienia mogą wyrządzić szkodę. Przypomniałem sobie, że minister powiedział mi: „Jedną z rzeczy, jaką wprowadziliśmy, była kampania szczepień”. Pomyślałem wówczas: „Eureka, to jest to, to właśnie to jest przyczyną!”

Złapałem nazajutrz samolot do Północnego Terytorium, ale w Alice Springs zmarnowałem tylko czas. Moi koledzy nie chcieli mnie słuchać. Widziałem lekarzy i pracowników służby zdrowia ścigających aborygeńskie matki, siłą odbierających im dzieci i szczepiących je wbrew ich woli. Wiele aborygeńskich matek widząc nadjeżdżającą ekipę służby zdrowia zabierało dzieci i ukrywało się w buszu. Wiedziały, co się stanie, gdy lekarze przyjadą ze swoimi igłami. Lekarze ci „zapominali” odnotowywać dzieci, które umierały po rutynowym szczepieniu. Uważali te zgony za skutek zapalenia żołądka i jelit lub zapalenia płuc, zupełnie nie dostrzegając ich związku ze szczepieniami. Również metody prowadzenia statystyk nie były najlepsze.

Jeśli jakieś dzieci lub niemowlęta przeżyły, w ciągu miesiąca zbierano je w celu poddania kolejnemu szczepieniu. Te, które przeżyły, szczepiono ponownie. Następnie były szczepienia przypominające, szczepienia przeciwko odrze, polio, a nawet TB (gruźlicy). Trudno się dziwić, że umierały. To cud, że niektóre przeżyły.”

W artykule zatytułowanym „Immunization Can Harm, Says Professor” („Szczepienia mogą krzywdzić, mówi profesor”) opublikowanym w piśmie „The Age” (4.12.1975) profesor Ronald Penny ostrzega, że dzieci z niewydolnym systemem immunologicznym mogą ponieść szkody na zdrowiu a nawet umrzeć w wyniku rutynowych szczepień. Szczepionki przeciwko odrze, polio, różyczce i ospie są jego zdaniem najniebezpieczniejsze, ponieważ zawierają żywe kultury bakterii i mają silniejsze działanie od innych.

 

LEKARZE NIE SZCZEPIĄ SIĘ SAMI I NIE SZCZEPIĄ SWOICH RODZIN

 Jeśli szczepionki są tak bezpieczne, jak przekonują nas o tym teorie medyczne, to oczywiście lekarze jako pierwsi powinni ustawiać się do szczepienia? W końcu pracują w swoich klinikach, szpitalach, przychodniach etc. codziennie wystawiani na kontakt z zainfekowanymi pacjentami. Należą do grupy wysokiego ryzyka, która powinna szczepić się z uwagi na stały kontakt z chorobami zakaźnymi. Tymczasem, jak się okazuje, wielu lekarzy odmawia szczepienia siebie lub swojej rodziny.

 „Journal of the American Medical Association” donosi, że najniższy odsetek szczepionych przeciwko różyczce dotyczy grupy ginekologów położników, następni w kolejności są pediatrzy. Jego autorzy wysuwają wniosek, że „lęk przed nie przewidzianymi reakcjami na szczepionkę” jest główną przyczyną niewielkiego udziału lekarzy.

 Dr Mendelsohn wspomina o lekarzu z Los Angeles, który odmówił zaszczepienia swojego siedmiomiesięcznego dziecka. Lekarz ten oświadczył: „Jestem zaniepokojony tym, co może się zdarzyć, gdyż wirus szczepionki nie tylko daje małą ochronę przed odrą, ale może też pozostawać w organizmie, działając w sposób, o którym niewiele wiemy”. Co ciekawe, ten sam lekarz nadal szczepił własnych pacjentów i usprawiedliwiał to postępowanie, twierdząc, że: „jako rodzic mam luksus własnego wyboru tego, co jest najlepsze dla mojego dziecka. Jako lekarz muszę jednak akceptować zalecenia swojego zawodu”.

 „British Medical Journal” (27.01.1990) zamieścił artykuł „Attitudes of General Practitioners Towards Their Vaccination Against Hepatitis B”.(„Pogląd lekarzy rodzinnych w sprawie ich szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B”). Z 598 lekarzy zapytanych o szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B 528 (86%) twierdziło, że wszyscy lekarze rodzinni powinni zostać przeciwko niemu zaszczepieni. Jednak 309 z nich nie zaszczepiło się! W artykule czytamy: „Z 309 respondentów, którzy nie zaszczepili się, 249 podało jako powód „tak się jakoś złożyło…” To każe przypuszczać, że albo lekarze nie wierzą w to, iż potrzebują być zaszczepieni, albo że mają trudności w poddaniu się temu prewencyjnemu zabiegowi”. (7 z 309 nie szczepionych lekarzy jako powód podało: „nie wierzę szczepionce” – zaś 4 innych: „nie udowodniono korzystnego działania szczepionki”).

 W grupie wysokiego ryzyka zachorowania na tę poważną chorobę blisko dwie trzecie personelu medycznego odmówiło przyjęcia szczepionki, nawet gdy była oferowana za darmo.

 Kiedy profesor Gordon Stewart z Wielkiej Brytanii zaczął odkrywać przypadki uszkodzeń mózgu wśród dzieci szczepionych wcześniej przeciwko kokluszowi, wielu lekarzy zaczęło obawiać się potencjalnych niebezpieczeństw, jakie może spowodować szczepionka przeciwko tej chorobie. Wyrażając swoje wątpliwości na temat bezpieczeństwa jej stosowania, dr P.M. Jeavons („The Lancet”, 25.10.1975, str. 811) zasugerował: „Dlaczego nie wydzielić kokluszu z potrójnej szczepionki i dać możliwość wyboru tym, którzy tak jak ja nigdy nie pozwolą zaszczepić przeciwko tej chorobie własnych dzieci…?”

 

 

opracowane na podstawie:

 Zrodlo: http://astromaria.wordpress.com/2011/07/07/szcze...

 


 


 


 


 

 

a

.

.

 

 

 

 

 

 

KOMENTARZE

  • @ sigma
    Jestem przytłoczony ilością materiału. Może trzeba było podzielić ?
    Z drugiej strony tylko w ten sposób widać wspólny mianownik działań,
    "opatentowaną" metodę badań działania ubocznego, obłędną i morderczą
    działań synergicznych (kumulacja szczepień !).
  • @cyborg59
    Ja rozumiem, ze chodzi o forsę, a życie dzieci nikogo w tych koncernach nie obchodzi.
    Ale tylko pomyśl - te szczepionki to chore białko pobrane od padłego na daną chorobę stworzenia (małpy, cielęcia, człowieka) - najczęściej biorą krosty. Do tego dodaje się konserwant, czyli rtęć, tlenek glinu. Rozcieńcza całość formaliną.
    I potem podaje tę truciznę noworodkowi!
    I żebyż raz, ale ileś razy.
    Przecież ta receptura przypomina jakieś pomysły Lukrecji Borgii.
  • @sigma
    Nie będę przekopywał 20-stu roczników National Geographic.
    Był tam artykuł z którego wynikało że gwałtowny wysyp AIDS dokładnie
    pokrywa się z granicami państewka i terenu darmowych szczepień ONZ (?)
    Kilkadziesiat tysięcy osób równocześnie zapadło na AIDS.
    To nie moja dziedzina. Medycyna, biologia jadnak podlegają tym samym
    prawom przyrody, matematyki, fizyki, logiki ; jak ktoś robi eksperymenty
    na Aborygenach, Rumunach (były takie : w sierocińcach) , to jego intencje
    nie mogą być humanitarne !
  • @cyborg59
    I tak wracamy do metod depopulacji NWO.
  • Bełkot anegdotyczny, a nie nauka
    Ospa zabijała miliony, a teraz ospy nie ma w ogóle - przypadek, czy może szczepienia?
    Ilu inwalidów po polio widzieliście Państwo ostatnio - kiedyś powszechny widok ...
    Oczywiście, że w populacji zaszczepionej najlepiej się nie szczepić - ma się korzyść z małego ryzyka choroby, a nie podejmuje się ryzyka szczepienia - tyle, że to takie pasożytnictwo.
    Antybiotyki i szczepienia to dwa podstawowe osiągnięcia medycyny nowożytnej, które uratowały miliony istnień ludzkich.
    Co nie przeczy tezie, że i antybiotyki i szczepienia mogą być szkodliwe w indywidualnych przypadkach.
  • "Szczepionki - niebezpieczne ukrywane fakty...
    ... Plejada znanych lekarzy opowiada się przeciwko szczepieniom." Ian Sinclair, "Toksemia - przyczyna wszystkich chorób" dr. Tilden Znam te książki na pamięć. Nie są niestety dostępne na rynku polskim po nasi politycy w zgodzie z firmami farmaceutycznymi zablokowali nam do nich dostęp. Ale mam je na kompie i mam kserówki. Ludzie się na mnie rzucają po te kopie. Chętnie wyślę bezpłatnie każdemu kto tylko wyrazi taką chęć :)

    A artykuł... temat rzeka. Firmom farmaceutycznym dość trudno udowodnić szkodliwość szczepionek no chyba że ma się znajomości wśród laborantów, statystyków medycznych nadzorujących skuteczność działań w poszczególnych przychodniach no i nieskorumpowanych lekarzy. Ja mam takie kontakty, mam dowody na nieskuteczność wielu szczepień, na to że je na nas testują, ale ludzie ślepo zapatrzeni w autorytety skorumpowanych lekarzy i tak nie wierzą, gdy próbuje się im tłumaczyć. Problem, natomiast, powikłań poszczepiennych czy skutków ubocznych szczepień polega na tym, iż skutki najczęściej następują po kilkunastu - kilkudziesięciu latach, i występują one bardzo często w postaci nowotworów. No kto by pomyślał, że stąd właśnie bierze się ta plaga nowotworów! Sprytne... najpierw nam serwują pod przymusem albo za przyczyną propagandy i manipulacji szczepionkę, a później na nas zarabiają handlując sobie w koncernach farmaceutycznych tzw. "chemią", której głównym zadaniem jakby się wydawało jest niszczenie zdrowych komórek i kolejnych narządów w organizmie. Podczas gdy ocalałe parę szpitali w Ameryce i Wielkiej Brytanii leczy nowotwory metodą "końskich dawek wit. C" albo dietą Gersona czy raw food. I robią to ze skutecznością taką, że nie ma nawet 1% pacjentów których choroba nie opuszcza już po paru tygodniach i którzy nie mają już do końca życia jej nawrotów. Świetny i pożyteczny artykuł :) Jeden z lepszych na tym portalu. Bardzo gratuluję i serdecznie pozdrawiam!
  • @Anna L. N. Gil
    Wielkie dzięki za miłe słowa. Proszę również nagłasniać te problemy. Ludzie na ten temat nie wiedzą prawie nic. Prawdę mówiąc ja też puszczałam te informacje koło uszu uważając, że niemożliwym jest, aby nas tak doszczętnie w tej kwestii okłamywano i mordowano - dopóki nie pogadałam sobie z Amerykanką, której matka nie dopuściła, aby była szczepiona na cokolwiek.
    I bardzo proszę o linka na tę książkę dr Tildena. Już się ustawia kolejka do czytania:)
  • @Magier
    Głosi Pan poglądy, w które wierzą miliony - niestety, podane dane są nieprawdziwe. Proszę zwrócić uwagę, że szczepienia przeciw gruźlicy jakoś zupelnie nie skutkują w Indiach, czy Rosji - czyli tam, gdzie jest bieda i złe warunki higieniczne.
  • @Magier
    A może by tak poszukać złotego środka? (Wiem, wiem, niepopularna to rzecz.) O ile bowiem rozumiem zasadność stosowania masowych szczepieńw warunkach np. powojennych (szalejące epidemie, populacja zagłodzona, wychudzona, wynędzniała, bez dachu nad głową, biezącej wody i kanalizacji itp), to trudno mi się z "dywanowym nalotem szczepień" pogodzić dziś. Dziś bowiem każdy ma w domu mniej lub bardziej czysto, powszechnym nawykiem jest mycie rąk zanim się na nie weźmie noworodka/niemowlę/małe dziecko, do tego szał sterylizacji pieluch, ciuszków, smoczków, sroczków itp. - Chodzi mi o to, że obecnie, w przeciętnych warunkach dziecko "leżące" (odróżnić od malca, który już chodzi i wchodzi do piaskownicy zaszczanej przez koty i psy) nie ma w zasadzie styczności z np. gruźlicą. A jak nie ma, to po kiego grzyba szczepić je na to?! Jeśli już w ogóle szczepić na gruźlice, to może rąbnąć mu tym na progu owego wchodzenia do piaskownicy a nie zaraz po urodzeniu?! W szpitalu tak brudno jest, że trzeba dziecko natychmiastowo szczepić??;) - Rozumiesz, szczepić w miarę REALNEJ potrzeby a nie dlatego, że jakiś decydent orgazmu dostaje na hasło "kalendarz szczepień", "powszechne szczepienia" itp.

    Teraz sprawa osobista: z racji wykształcenia nie mieściło mi się w głowie, że do konserwacji szczepionek może być stosowana rtęć. Gdybym o tym wiedziała, walczyłabym od samego poczatku by swego dziecka nie szczepić. Dowiedziałam się zdeczka za późno. Swego czasu obejrzałam parę etykiet i odmówiłam szczepień z kalendarza (inna sprawa, że wg mnie jest on od czapy). Szczepię młode, gdy wyjeżdżamy do miejsca, w którym grasują groźne choroby. Albo jak się młode głęboko rozwali na kupie końskiego nawozu (anatoksyna). - Tj. zawsze w razie potrzeby. Bez potrzeby nigdy. Nawet na grypę;). W tym akurat przypadku stosuję inne metody immunizacji:). Ale ja wyrodna matka jestem;).
    Siebie samą zaszczepiłam na parę zajzajerów a to z racji narażenia zawodowego. Na pozostałe oferty super-hiper-cud-malina szczepionek - zdecydowanie odmówiłam, bo nie były mi potrzebne. Szczepienie się "na wszelki wypadek" to rodzaj hipochiondrii. Szkoda tylko, że na tę przypadłość cierpią też lekarze.
  • A!
    I 5* dla sigmy za potrzebny temat.
  • @cyborg59
    Ad 16.01.2012 22:16:47 - cynicznie jestem daleka od teorii spiskowych, ale przecież było faktem, że jakis czas temu czeski(?) laborant z głupia-frant wypróbował na fretkach partię szczepionek na grypę i się okazało, że te szczepionki zawierały żywe wirusy jakiejś zarazy. Szczegółów nie pomnę, ale afera była, na pewno można jej ślady odnaleźć w necie.
    Skoro zatem trafiło się raz, to jak możemy wykluczyć, że nie trafiało się wcześniej/więcej razy?
    Z NG pamiętam arta o szczepieniach i o tym jak to młoda pani z piechoty morskiej (czyt zdrowa byczyca) weszła w stadium roślinki jak ją zaszczepili.
    Z US Army pośrednią drogą wiem też o regularnej histerii, jaką mają na punkcie gruźlicy. W skrócie chodzi o to, że jak ktoś ma odczyn dodatni (jaki ma prawie każdy szczepiony Polak, u którego "szczepionka wciąż działa"), to mu prawie na siłę wmuszają półroczne leczenie jakimiś toksycznymi(?) antybiotykami i nawet dzieci zakazuzją se wtedy planować, bo grób-mogiła.
    z tego by wynikało, że trzeba się zaprzyjaźnić z matką Naturą (wiem, że jest suką) oraz zaczać używać rozumu. Naprawdę nie musimy się zgadzać na wszystko czym nas uszczęśliwiają rzadzący.
  • @sigma
    Ad 17.01.2012 09:00:54 - A w dodatku pomału dochowujemy się szczepów prątków gruźlicy odpornych na antybio... Tiaaa...
    Ale to już inny temat.
  • @@@
    Czy mamy do czynienia z bełkotem anegdotycznym ? Pewnie tak !
    Andarian na swoim blogu zapytał "kiedy koniec świata?" .
    Odpowiedziałem że już był . Tamten świat skończył sie kiedy zaczeliśmy
    zmieniać znaczenie słów ; pod synonim podkładać inne znaczenie.
    Za przykład dałem akumulatorek na którym piszą pojemność 3200, a ma
    2000 , no ale pewne cechy ma takiego lepszego, więc można dać wyższą
    cenę i nadrukować fałszywą etykietę. Babcia leczyła herbatką z malinami ?
    Spróbuj się leczyć sokiem malinowym z marketu ! Zawartość soku malinowego 0,01% ! Tyle wystarczy by etykieta w/g przepisów mówiła
    prawdę. Antybiotyk, szczepionka to też takie synonimy. Jaki produkt
    jest serwowany pod taką etykietą ??
    Zgoda ! Na etykietę " szczepionka przeciw ospie" zarobiła skuteczna akcja
    likwidacji ospy. Jestem żywym ;-) przykładem że szczepionka, szczepionce nie równa. Dzieckiem będąc, za sprawą ordynatora szpitala
    w Rawiczu który nas zabrał do Wrocławia swoim samochodem, a nawet
    zabrał na zwiedzanie szpitala (!), wpadliśmy w sam środek ospy.
    Zostaliśmy poddani kwarantannie już w Rawiczu.
    Ordynator zaszczepił nas szczepionką dostarczoną "kanalami" z Francji,
    chyba z Instytutu Pasteura. Miał podstawy by zakładać że skoro zmarła
    zdrowa, na wszystko szczepiona pielęgniarka, to trzeba zastosować inną,
    lepszą (?), nowszą.
    Nie pozostał ślad po szczepieniu, musieliśmy legitymować się zaświadczeniami po kwarantannie. Zostaliśmy zaszczepieni najnowszym
    ciśnieniowym pistoletem; została malinka zalepiona firmowym plastrem,
    by nie drapać.
    Czyli już wtedy medyk którego trudno podejrzewać o ciemnotę nie szedł
    na lep słowa "szczepionka", byle jaka ale szczepionka. 1963 rok.
  • Nie tylko szczepionki
    Szkodzi nam cała medycyna wespół z farmacją a wszystko dla biznesu, rozpylają szczepionki z samolotów i zmieniają nasze DNA, hodują nas jak bydło a teraz oficjalnie tak nas traktują i nawet się już z tym nie kryją.
    Co co szczepionek polecam stronę http://www.poznajprawde.net/15-medycyna.html
    Tam jest też sporo informacji i bynajmniej nie napawają radością, dają one bardziej realne spojrzenie na otaczający nas świat.
    Pozdrawiam i zalecam inny sposób leczenia i zapobiegania chorobom.
  • @MrKrzysiek
    Nie łykam filmików ! Teksty pisane podparte odnośnikami, literaturą.
    Portale promujące antysemityzm omijam, bo by przyciągnąć widza
    gotowe są na sensacyjne kłamstwa.
    Protokoły mędrców syjonu w zasadzie umieszczają poza marginesem.
    Obudowanie zbrodni fantastycznymi historiami spiskowymi, to najlepsza
    metoda jej ukrycia.
  • @bez kropki
    O mało nie pozabijali swoich, waląc wszystkie możliwe szczepionki idącym
    na wojnę w Iraku.
    Jeżeli chodzi o panienki z piechoty morskiej to utkwiło mi zdjęcie oficera
    (mężczyzna) uczącego młode wojsko (kobitki) jak ma wyglądać w szafce
    żołnierza. : miseczka w miseczkę a ramiączka pomiędzy miseczki tak by nic
    nie wystawało. Wzrok kobiet którym facet w bieliźnie łapami......
  • @ sigma
    Postaram się jak najszybciej udostępnić w całości książkę dr. Tildena na jakiejś stronie w internecie (ktoś może zna taką stronę?), bo mam ostatnio problemy z przesyłaniem jej na maile. Jest to legalne, bo sam autor pisze w tej książce by wszelkimi sposobami upowszechniać informacje w niej zawarte, i że pewne lobby i władze wielu państw będą blokować dostęp tej książki na rynkach. Doktor Tilden pracował 68 lat nad tzw. teorią toksemii, która podobno jest dziś opracowaniem najbardziej zagrażającym firmom farmaceutycznym w ich propagandzie dotyczącej nie tylko skuteczności szczepień, ale też wielu leków i 'chemii' na nowotwory. Teoria toksemii obala całkowicie teorię zarazka, na podstawie której jesteśmy leczeni głównie chemicznie a także szczepieni. Pascal, jeden z twórców współczesnej medycyny i teorii zarazka na której ona się opiera przyznał dopiero na łożu śmierci jak bardzo się mylił w swych teoriach i prosił by lekarze w przyszłości nie popełniali takich błędów jak on m.in. dotyczących wiary w zabiegi szczepienia. Polecam filmy z Piotrem Beimem: http://www.youtube.com/watch?v=giqxJOoyg80 Wie on bardzo dużo na ten temat, można z nim nawet pogadać osobiście na Skype. Ja mam do niego kontakt na Skype, i jest bardzo otwartym człowiekiem, porozmawia praktycznie z każdym kto się do niego odezwie. Polecam też w tym temacie program "Czerwona pigułka" w najpopularniejszym radiu internetowym założonym przez moich znajomych (jestem jego przedstawicielem na woj. opolskie, za niedługo będę mieć tam własny program, tyle że o zagrożeniach dot. systemu edukacyjnego i możliwościach alternatywnego systemu szkolnictwa): http://www.kontestacja.com/?p=episode&e=1082
  • @cyborg59
    Z drugiej strony tylko w ten sposób widać wspólny mianownik działań,
    "opatentowaną" metodę badań działania ubocznego, obłędną i morderczą
    działań synergicznych (kumulacja szczepień !).
    cyborg59

    A jednak korzystasz z takich informacji, ten artykuł też pochodzi z jakiegoś źródła.
    W podanym adresie są wypowiedzi prof.Doroty Majewskiej którą cytuje tu sigma.
    Uważam za błąd omijanie innych stron z przyczyn ideowych czy religijnych, powinniśmy znać zwyczaje, zachowania i podstawy takich działań wszystkich ludzi i środowisk aby nikogo bezpodstawnie nie oskarżać lub hołubić.
    Pozdrawiam

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30      

ULUBIENI AUTORZY

więcej